De Teis a Baroña

O pasado martes, 21 de outubro,  todo o alumnado de 1º da ESO en colaboración cos profes de lingua castelá, sociais e galego saímos ben cediño do insti para poñernos nun plis plas a andar polo fermoso camiño que baixa ata a praia e o castro de Baroña.. Aínda  non puxeramos os pés na praia cando enxergamos un pequeno grupo de estraños seres animados vestidos con roupa deportiva que divisaban o horizonte tentando chamar a nosa atención: eran un grupo de fuxidos do Uruguai que con pés alados chegaran á coroa do castro antes ca ninguén, seguro que sen fixarse que atravesaron un muro defensivo de varios metros de ancho, precedido dunha escaleira prehistórica feita a base de cachotes, inxenio e paciencia. Despois descubrimos o fermoso prado que rodea o cumio pola banda do mar de fóra e o sendeiro entre a herba que dá acceso á cima sen necesidade de facer escalada.

Tiráronse moitas fotos, vídeos e mesmo houbo algunha posta en escena improvisada inspirada na serie de tiras cómicas de Os Barbanzóns. Dous títulos están ao vos dispór na aula de Galego, un préstamo de Rosa Romero, a quen agradecemos unha vez máis a súa colaboración e entusiasmo.

Despois de Baroña, emproamos cara a vila de Muros, pero diso falaremos noutro momento, cando dispoñamos de máis material gráfico. Un saúdo megalítico, rupestre e pedreiro a todo o novo alumnado do Uruguai!

                                   


                                   

Mapamundi da arte rupestre

arte rupestre no mundo

Froitos do outono en galego - inglés - francés

O estado da cuestión: 1ª semana de xullo na horta do ROU

Cun pouquiño máis de sol e un chisco menos de vento, as tomateiras poñeranse vermellas vivas e haberá que facer a colleita cun cesto dos grandes. As cebolas medraron espectaculares pero agardaremos aínda a que lles seque a folla.O ourego semella un romántico ramallo de flores silvestres e as caléndulas abriron formando un prado impresionante. O xirasol diversificouse en varias flores chegando a medir a planta máis de metro e medio. Todo o que plantamos este ano semella estar completando o seu ciclo con gran beleza e vigor. 

EXPOCESTO. Cestería tradicional en papel de xornal. FASE FINAL

Chegamos á fase final do curso de cestería en papel de xornal. Saíron sesenta cestos do noso obradoiro e todos diferentes. Participou alumnado de 1º, 2º e 3º da ESO. Xuntos conseguistes conformar este precioso mural tridimensional que pode variarse segundo a disposición dos cestos . Felicitamos a todos os participantes e invitamos a todo o alumnado do centro a probar o curso que vén. 

PARABÉNS A TODOS OS ARTISTAS DO URUGUAI!

A reciclarte!

Rebobinado videográfico do noso obradoiro de reciclaxe neste curso 2013-14. Convertemos papel de xornal en cestos de colores. Pero tamén fixemos probas con máscaras de papel. E diferentes tipos de trenzado con varas de xornal e fibras vexetais. E un par de maios, o grande con estrutura metálica e o pequeniño con estructura de papel trenzado. E unha cesta de nadal. E un cestón solidario. E reciclamos vellas camisolas para estampar nelas o noso nome tipografiado. E puxemos a enraizar as videiras para plantar unha viña no vindeiro curso na nosa horta experimental. E aprendemos a colaborar, a compartir materiais, habilidades e ideas. E tamén aprendemos a recoller e organizar. A montar e desmontar. Practicamente todo o alumnado que colaborou no obradoiro fixo como mínimo un cestiño. Houbo quen fixo dous e mesmo tres. A nosa intención para o vindeiro curso é compartir este obradoiro con outros centros educativos que estean interesados. Que necesitamos? Tempo, tempo e máis tempo, horario lectivo para despregar esta actividade tan fructífera, estimulante e satifactoria.O departamento de dinamización da lingua e cultura galegas do ROU dávos as grazas a todas e todos os que tan marabillosamente participastes na posta en marcha e consolidación deste obradoiro e deséxavos a tod@s un merecido descanso. Saúdos cesteiros! 

REFRÁNS CESTEIROS:

1.  Quen fai un cesto fai un cento... se lle dan vimbios e tempo. ( A nós nin vimbios nos fan falta, abóndanos cunha migalla de tempo)
2. Quen ten tempo fai un cesto.( Quen se aburre é porque quere)
3. Rachas e máis rachas fan un cesto.(Refirese aos cestos de madeira reachada)
4. Quen fixo o cesto que lle poña o aro. ( Ou senón que quede sen el)
5. Quen ten oficio ten beneficio
6. Quen non fai as cousas dunha vez fainas de dúas ou tres. (Ou catro ou cinco)
7. Estar coma un rei nun cesto (Que nin diola)
8. Cesta patela arromba máis que leva ( As patelas son cestas amplas todo cú para levar estibado o peixe pequeno)
9. Do pouco vaise facendo moito, pouco a pouco. (Si, por exemplo os rulos ou rolos ou tubos de xornal, a pouco e pouco vanse xuntando para ter moitos)
10. Non poñas todos os ovos no mesmo cesto. ( hai que diversificarse ou morrer)
11. Máis vale poucos moitos que moitos poucos. ( parece mentira que o saber popular sexa tan profundo, pois éo)
12. Mentrres máis somos máis valemos. (Díxolle un patacón a outro ou un rulo a outro)
13. Mallando mallando apréndese a mallar. ( E rulando rulando apréndese a rular)
14. A mellor mestra é a experiencia. (Que non está licenciada en ningunha universidade)
15. Auga en cesto, amor de neno e vento de cú, todo é un. (Vaia, que non dura nada!)
16. Tirádelle o cú á cesta e acabouse a parentela. ( Ou sexa, sen cú non hai cesto)
17. Torto ou dereito o que está feito, está feito. (Non hai marcha atrás)
18. Labor comezado é medio feito. (Xa o creo)
19. Con estes vimbios non se poden facer máis que estes cestos. (Sempre se pode facer algo máis e mellor)
20. Uns serven para vendimar e outros para sacar cestos. (Uns serven para pescar e outros para tirar a liña ao mar)

etz........

Os animaliños da horta

 

Rosa Romero vólvenos agasallar cunha videomontaxe; nesta ocasión sobre os animaliños que fomos topando na horta dende que empezamos a montala. A letra da canción é moi apropiada para o tema e a música  superpegadiza.
 Sobre o simbolismo dos animais na literatura e a mitiloxía popular poderiamos engadir moita información, pero coidamos que algo haberá que deixar para o ano que vén. Velaí un aperitivo:

A serpe do Con do Encanto

Na entrada de Paradela de Lores, concello de Meaño (Pontevedra) había antigamente un pequeno con (cabezo de penedo que sobresae da auga). Nel tumbábanse a tomar o sol serpes, lagartos... etc. e un día apareceu unha serpe moi grande.
Toda a xente que pasaba por alí tiña medo e intentábana matar pero fracasaron. Unha mañá antes de saír o sol xuntouse a xente do pobo para ver se a podían coller pero atoparon unha sorpresa: enriba do con non estaba a serpe senón un mantel moi bonito. Sobre o mantel había cousas moi fermosas: tesoiras, dedais, agullas, fíos, todo de cor dourada. Ao lado, sentada, había unha sombra dunha fermosa muller.
A xente preguntoulle que facía alí, pero ela non contestou. E tan pronto lle deu o sol na cara recolleu as cousas douradas e desapareceu coma se o con a engulise. Nunca se soubo nada máis da serpe nin da sombra da muller fermosa.

[Recollido en Freixeiro, Lores, Meaño (Pontevedra), por Eduardo García Doce]


in Galicia encantada